ALLAH (CC) > Genel > Hz. Süleyman’ın Duası

Hz. Süleyman’ın Duası

Kur’an’ın ifadesine göre Hz. Süleyman, Allah’a dua ede­rek, O’ndan hiç kimseye verilmeyen, ya da hiç kimseye nasip ol­mayacak büyük bir mülkü, mal ve yöneticiliği istedi.
“Andolsun, biz Süleyman’ı denemeden geçirdik, tahtının üstüne bir ceset bıraktık. Sonra (eski durumuna) döndü.
Süleyman, “Ey Rabbim! Beni bağışla. Bana, benden sonra kimseye layık olmayacak bir mülk (hükümranlık) bahşet! Şüphesiz sen çok bahşedicisin!” dedi.(Sad:35) http://mushaf.diyanet.gov.tr/#38:35
Âyetlerin devamından Hz. Süleyman’ın bu duasının kabul edildiğini ve kendisine hiç kimseye verilmeyen çok farklı arma­ğanlar, büyük bir mülk ve maddi güç verildiğini anlıyoruz.
Allah (c.c.) Hz. Süleyman’ı niçin denemişti? Bu denemenin özü ne idi?
Bunu incelemeyi az sonraya bırakıp şimdilik Hz. Süley­man’ın duasına bakmaya devam edelim. Çünkü onun duasıyla ona verilen görülmemiş nimetler arasında bağlantı bulunmaktadır.
Hz. Süleyman bu duayı ne zaman yapmıştı? Yukarıdaki âyet bir deneme olmak üzere tahtının üzerine bir ceset bırakıl­masından sonra onun duasını söz konusu ediyor.
Ancak görünen o ki Hz. Süleyman zaten bir mülke sahip­ti. Tahtı vardı ve imtihan için tahtının üzerine bir ceset bırakıl­mıştı.
Buna rağmen Hz. Süleyman Allah’tan af diliyor ve O’ndan hiç kimseye verilmeyen bir zenginlik istiyor. Bu zenginlik Hz. Süleyman’ın şanına ve peygamberliğine uygun bir zenginliktir. Onun istediği mülk ve hükümdarlık, peygamberlere verilen mu­cize cinsinden bir şeydi.
Hz. Süleyman sanki şöyle dua etmişti: Yarabbi, bana öyle bir mülk ve yönetim gücü ver ki, ben ona kavuşup ve onu kul­lanıp öleyim. Benden sonra gelen insanlar desinler ki; bakınız, dünya malının ve saltanatının bir vefası ve kalıcılığı olsaydı, bu önce Süleyman’a nasip olurdu desinler. Dünya mülkü Süley­man’a bile yar olmadığına, o da bütün varlığı terkedip gittiğine göre kimseye yar olmaz desinler. Dünya zenginliğine, mülküne saltanatına fazla rağbet etmesinler. Onlara takılıp ta gaflete düşmesinler.
Dünya lezzetlerinden sakınmak gerçekten zordur. Zira bu lezzetler insanın karşısında hazır olduğu için Ahiret mutluluğunu unutturabilir. Hz. Süleyman bunca zenginlik ve yönetim gü­cüne rağmen, onlara fazla rağbet etmemeyi dünya işleriyle kalb İle değil, nefis ile meşgul olmanın gereğini ve bu mülkle beraber Hakka hizmet etmeyi göstermek işlemişti. [72]
Hz. Süleyman’ın asıl amacı, geçici dünya mülküne ve sal­tanatına sahip olmak değil, Ahiretteki sonsuz mülkü ve saadeti is­temekti. Çünkü Allah (c.c.) kim ne isterse, kim hangi amaç için ça­lışırsa, onu isteyene verir. Bu gerçeği Kur’an şöyle açıklamaktadır:
“Her kim Ahiret ekinini (gelirini) isterse, biz ona kendi ekininde arttırmalar yaparız, kim de dünya ekinim (gelirini) is­terse, ona da ondan veririz; ancak onun Ahirette bir nasibi yok­tur.” [73]

Bu ilâhî ölçüye rağmen Hz. Süleyman’ın bir peygamber olarak yalnızca dünya mülkünü istemesi düşünülemez.
Nitekim onun duası kabul edilmiş, ve kendisine bundan fazlası verilmiştir. Su âyet buna işaret etmektedir:
“Biz de bunun üzerine rüzgârı kendisinin emrine verdik….” [74]
Bu âyet aynı zamanda dünya mülkünün, zenginliğinin ve saltanatının tıpkı rüzgâr gibi gelip geçici olduğuna anlamlı bir şekilde işaret etmektedir.[75] Ahireti ve malı kendisine nasibeden Allah’ı unutanlar, mülkü veya dünya zenginliğini hiç bitmeyece­ğini zannederler. Ona sürekli sahip olacaklarının hayali içerisin­dedirler. Halbuki dünya malı rüzgâr gibi hızlıca esip gider.
Hz. Süleyman bu mülkü ve hükümdarlığı, dünya malına olan hırsından veya bununla insanlara tahakküm etme arzusun­dan dolayı istemiş olamaz. Böyle bir aşırı istek peygamberlik ku­rumuna yakışmadığı gibi, onun hayatını anlatan Kur’an âyetlerinde, onun bu mülk ve saltanatla yanlış bir iş yaptığını da gör­müyoruz.
Bu mülkü öncelikli olarak Allah’tan, kendi peygamberli­ğinin bir delili olsun diye mucize olarak istemişti. Ayrıca o, bu mülk ve yönetim gücünü tümüyle insanları Allah’a davet uğru­na kullanmıştır. Velinimetini (nimet vereni) bilmiş, şükrünü ye­rine getirmiştir. Böylece bütün mal, servet, mülk ve saltanat sa­hiplerine muazzam bir örnek olmuştur.
Üstelik o mülkün çok Özel bir çeşidini istemiştir. Onun is­tediği sıradan bir hükümdarlık, bir devlet başkanlığı gibi bir yö­neticilik, çeşitli dünyalıklar değildi. Bambaşka bir şeydi: Hiç kimseye verilmeyen, hatta verilmeyecek olan bir mülk, güçlü bir idarecilik, rüzgâra, cinlere, şeytanlara ve kuşlara hükmetme ve onları çeşitli işlerde kullanma gücüydü.
Âyette bir konu daha dikkat çekmektedir. O da, Hz. Süley­man’ın bu duasını Allah’a tevbe istiğfar ettikten sonra yapmasıdır.
Bazı tefsircilere göre Hz. Süleyman bir hata (zelle) işlemiş­tir ki bundan dolayı Allah’a tevbe etmekte ve O’ndan af istemek­tedir. Eğer ortada bir hata olmasaydı Hz. Süleyman niçin tevbe elsindi? Ancak peygamberlerin hatası, büyük günah değil, evlâ veya efdal olanı terketme gibi küçük hata cinsinden şeydir. [76] An­cak Kur’an Hz. Süleymanın herhangi bir hatasından söz etmiyor.

Bilindiği gibi tevbe ve istiğfar aynı zamanda bir dua ve her dua da bir ibadettir. Mü’min günah işlese de, işlemese de tevbe ve istiğfar dualarım yaparak Allah’a ibadetini sürdürür. Peygam­berlerin istiğfarları ise hiç bir zaman bir günahın ve hatanın kar­şılığı değildir. Bu, Rablerine bağlılıklarının ibadete dönüşmüş bir şeklidir.
Allah (c.c.),
“Senin geçmiş ve gelecek bütün günahlarını bağışladım” [77] diye müjdelediği ve o hiç günah işlemediği halde, Peygamberimiz günde en az yüz defa (bazı rivayetlerde yetmiş defa) tevbe istiğfar ettiğini söylüyor.[78]
Tevbe ve istiğfar kul için tenezzül (Allah huzurunda ken­dini aşağı görme) ve saygı makamıdır. Allah’ın sevgili kulları kendilerinin bu saygı makamında olduğunu bilirler ve Allah’a karşı hakkıyla saygı gösterememekten bile tevbe ederler.
Hz. Süleyman’ın tevbe-istiğfarının da bu anlamda olması gayet doğaldır.
Bu âyet aynı zamanda Allah’a kulluk (din) ismin, dünya işinden çok daha önemli olduğuna bir işarettir. Kul, öncelikli olarak Rabbini bilecek, kulluğunu yerine getirecek, sonra O’na dua ederek dilediğini O’ndan isteyecektir. Allah (c.c.) kendine karşı saygısızlık gösterenlerin rızıklannda bereket vermez. Bu­nun bir kaç örneğini daha Kur’an’da buluyoruz. Hz. Nuh (a.s.) kavmi için şöyle anlatıyor;
“Bundan böyle dedim, ‘Rabbinizden bağışlanma (istiğfar) dileyin. Çünkü gerçekten O, çok bağışlayandır.
(Öyle yapın ki), üzerinize gökten sağanak (bol miktarda yağmur) yağdırsın.
Size mallar ve çocuklarla yardımda bulunsun. Size (ürün yüklü) bağlar-bahçeler versin, ırmaklar da versin.”[79]
Bir başka âyette ise namaz kılma emrinden sonra Allah’ın rızık verici olduğu söz konusu ediliyor:
“Ehline namazı emret ve onda kararlı davran. Biz senden nzık istemiyoruz, biz sana (zaten) rızık vermekteyiz. Sonuç ta takvanın (Allah’tan hakkıyla korkup-sakınmanm)dır.” [80]
Hz. Süleyman (a.s.) ordusu ile karınca vadisine geldiği za­man, karıncanın başkanı diğerlerine yuvalarına girmelerini söy­ledi. Zira Hz. Süleyman’ın ordusu bilmeden onları ezebilirdi. Karıncanın bu sözünü duyan Hz. Süleyman şöyle dua etti:
Süleyman, onun bu sözüne tebessüm ile gülerek dedi ki: “Ey Rabbim! Beni; bana ve ana-babama verdiğin nimetlere şükretmeye ve razı olacağın salih ameller işlemeye sevk et ve beni rahmetinle salih kullarının arasına kat!” (Neml:19) http://mushaf.diyanet.gov.tr/#27:19
İşte bu dua Rabbine içten bir yalvarış, teslim olmuş bir kulun Yaratıcıya niyazıdır.Hz. Süleyman, ‘beni razı olacağın şeyi yapmaya başarılı kıl…’ diye yalvarıyor. Bütün benliğinin, dilinin, kalbinin, zihni­nin, eylemlerinin ve niyetinin bu amaca yönelmesini istiyor. Bü­tün güç kaynaklarının bu noktada toplanmasını Rabbinden ni­yaz ediyor. Bunun sebebi de Allah’ın ona, ana babasına verilen nimetlere hakkıyla şükredebilmektir.Bu ifade, Hz. Süleyman’ın, kendisine verilen nimetlere karşı nasıl duyarlı olduğunu, nimet verene karşı kalbinin ve duygularının nasıl harekete geçtiğini gösterir. Hz. Süleyman, o anda Allah’ın kudret elinin kendisinin ve ana-babasının üzerin­de olduğunu idrak etmiş, korku ve ümit içerisinde Allah’ın rah­met ve nimetinin önemini dua ile dile getirmişti.Kişinin salih amel işleyebilmesi bile Allah’ın insana bir lütfudur. Allah (c.c.), kendisine hakkıyla şükreden kullarını salih amel işlemekte başarılı kılar.Hz. Süleyman, şükredici bir kul olmak ve salih amel işle­yebilmek üzere Rabbinin yardımını istiyordu. Çünkü o biliyordu ki bu iki ibadet te Allah’ın insanlara başka bir ihsanıdır, bağışı­dır. Salih kullar, Allah’ın rahmetini hak etmiş ve kendilerinden razı olunmuş kullardır. Allah’ın salih kullarının arasına girmek yine O’nun rahmetinin bir sonucudur.Hz. Süleyman (a.s.) bir peygamber olmasına ve kendisine bunca nimet verilmesine rağmen, hakkıyla şükretmemekten, ila­hî rahmeti hak edememekten korkuyor ve Rabbine, hakkıyla şükredici olabilmek, ya da salih amel işleyebilmek üzere yalva­rıyor. O, kulluğunu eksik yapmaktan endişe duyuyor ve Allah’ın yardımını istiyor.İşte takvanın en hassas şekli budur, işte duanın en anlamlısı burada görülmektedir. İlâhi tecellinin görüldüğü anlarda bi­le, hep Allah’ı hatırlamak, O’nun yardımını istemek, O’nun rıza­sından başka bir sey düşünmemek.. .[82]

[71] Sâd: 38/34-35
[72] F Razî, Tefsir-u Kebir, Mısır 1357-1938, 26/210
[73] Şura: 42/20.
[74] Sâd: 38/36
[75] Elmalılı H. Yazır, Hak Dini Kur’an Dili, sad. Heyet, İst. Trh. 6/470
[76] E Razı, T. Kebir, 26/209, A. Mustafa el-Merâğı, Tefsir, Mısır 1343/1973, 23/120, M.b. Cerir et-Taberi, el-Camiul Beyan, Bulak. 1323-1328, 23/102
[77] Fetih: 48/2.
[78] Müslim, Zikr 12, Hadis no: 2702/2703- Ebu Davud, Sünen, Beyrut, Trh. Salat 361. Hadis no:1515, 2/84. İbni Mace, Sünen, Yersiz, trh. Edep 57, Hadis no: 3816/3817,2/1254
[79] Nuh:71/10-12
[80] Taha: 20/132.
[81] Neml: 27/18-19
[82] Prof. S. Kutub, fi-Z. Kur’an, 5/2636-2637. Hüseyin K. Ece, Hz. Süleyman, H. Ece Yayınları: 54-60.

Both comments and pings are currently closed.

Yorumlar kapalı.